<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Situaciones &#124; Revista de historia y crítica de las artes &#187; Pittura industriale</title>
	<atom:link href="http://situaciones.info/revista/tag/pittura-industriale/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://situaciones.info/revista</link>
	<description>Revista Situaciones</description>
	<lastBuildDate>Tue, 22 Nov 2022 12:14:20 +0000</lastBuildDate>
	<language>es-ES</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=4.0</generator>
	<item>
		<title>Un mosaico de postales en la Fundació Antoni Tàpies. Aproximación a Domingo de Oriol Vilanova a través de la Internacional Situacionista</title>
		<link>http://situaciones.info/revista/un-mosaico-de-postales-en-la-fundacio-antoni-tapies-aproximacion-a-domingo-de-oriol-vilanova-a-traves-de-la-internacional-situacionista/</link>
		<comments>http://situaciones.info/revista/un-mosaico-de-postales-en-la-fundacio-antoni-tapies-aproximacion-a-domingo-de-oriol-vilanova-a-traves-de-la-internacional-situacionista/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 15 May 2017 10:17:07 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Angelica Tognetti]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Hemos estado en...]]></category>
		<category><![CDATA[Situaciones web]]></category>
		<category><![CDATA[Action painting]]></category>
		<category><![CDATA[Asgern Jorn]]></category>
		<category><![CDATA[Barcelona]]></category>
		<category><![CDATA[Détournement]]></category>
		<category><![CDATA[Exposiciones]]></category>
		<category><![CDATA[Fundació Antoni Tàpies]]></category>
		<category><![CDATA[Guy Debord]]></category>
		<category><![CDATA[Internacional Situacionista]]></category>
		<category><![CDATA[Oriol Vilanova]]></category>
		<category><![CDATA[Pinot Gallizio]]></category>
		<category><![CDATA[Pittura industriale]]></category>
		<category><![CDATA[Situacionismo]]></category>
		<category><![CDATA[Walter Benjamin]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://situaciones.info/revista/?p=2074</guid>
		<description><![CDATA[Je voulais parler la belle langue de mon siècle. Charles Baudelaire Subimos en silencio uno a uno los peldaños de la escalera que nos lleva a la primera planta de la Fundació Antoni...]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p lang="fr-FR" align="RIGHT"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>Je voulais parler la belle langue de mon siècle.<br />
</i></span></span></span></span></span></span></span>Charles Baudelaire</p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><br />
Subimos en silencio uno a uno los peldaños de la escalera que nos lleva a la primera planta de la Fundació Antoni Tàpies, cruzamos el umbral de una puerta y de repente una luz blanquecina nos invade: entramos en una atmósfera crepuscular.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Desde la lejanía, nuestro ojo intenta abarcar el espacio vacío del edificio tapizado por un mosaico de teselas rectangulares ordenadas en una composición armónica de colores puros. Bandas rojas, verdes, azules y violetas se alternan construyendo una partitura vertical a lo largo de las dos plantas principales.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2075" class="wp-caption alignnone" style="width: 1772px"><img class="wp-image-2075 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/Foto-1-.jpg" alt="Foto 1" width="1772" height="1182" />
<p class="wp-caption-text">Vista general de la instalación <em>Domingo</em> de <strong>Oriol Vilanova</strong>. © Fotografía de <strong>Roberto Ruiz, </strong>2017. Cortesía de la Fundació Antoni Tàpies, Barcelona.</p>
</div>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><br />
Alumbrados por una iluminación uniforme de luces led colocadas en el techo, empezamos a movernos lentamente por este terreno vacío, por este templo moderno de columnas blancas. Nos acercamos a la pared que tenemos más cerca, la recorremos con la mirada y en seguida nos percatamos que las teselas que componen el mosaico abstracto no son otra cosa que postales, una infinitud de fotografías.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">A medida que nos desplazamos, siguiendo la curvatura de las paredes, observando las imágenes una después de otra nos damos cuenta de que subyace una unidad temática por sectores paralelos que da un sentido a su disposición.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Desprendiéndonos de nuestra voluntad de descodificación, abandonando toda extrañeza, acotando nuestra lejanía, nos paramos a mirar lo que tiene de particular cada imagen, empezamos a buscar lo que hay en ellas que nos pertenezca, lo que esconden de conocido, lo que poseen de familiar, y de repente nos invaden nuestros recuerdos más íntimos: y vemos las orillas del Sena y los canales de Venecia, vemos Berlín, la Estatua de la Libertad, un cactus parecido al que tenemos en nuestra encimera. Nos apropiamos de las instantáneas de recuerdos lejanos y tal vez ajenos que se presentan ante nuestra mirada.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Y nos volvemos a alejar de las paredes y empezamos a zigzaguear en el espacio, jugamos con él. Nos balanceamos entre lo múltiple y lo particular, entre lo desconocido y lo propio, entre lo abstracto y lo concreto, entre la totalidad y el fragmento.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Y, mientras navegamos, nos invade la seguridad de que este templo moderno, esta caja de colores, este bosque de símbolos existe solo para nosotros y gracias a nosotros, como si al salir el último visitante el edificio se volviera otra vez blanco, silencioso.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="es-ES" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><b><br />
La obra de arte en la época de su reproductibilidad técnica. </b></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Es la primera vez que las dos salas principales de la fundación están ocupadas por una única pieza que envuelve el espacio. Sin embargo, la obra de arte no es tanto el resultado del conjunto de las postales como el efecto que su ensamblaje produce en relación con el espectador. Es una caja colorada que se activa cada vez que un visitante entra en ella, cada vez que éste empieza a balancearse en su constelación.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2076" class="wp-caption alignnone" style="width: 425px"><img class="wp-image-2076 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/Foto-2-.jpg" alt="Foto 2" width="425" height="567" />
<p class="wp-caption-text"><em>Escalera</em>, detalle de la instalación <em>Domingo</em> de <strong>Oriol Vilanova</strong>. © Fotografía de <strong>Roberto Ruiz</strong>, 2017. Cortesía de la Fundació Antoni Tàpies, Barcelona.</p>
</div>
<p>&nbsp;</p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">En una época en la que las imágenes saturan nuestra mirada, podría parecer atrevido proponer una instalación en la que éstas se multiplican. Sin embargo, su artífice se aprovecha de esta situación posicionándose por encima del precipicio, ante las puertas del abismo, escogiendo sus instantáneas para empujarnos en esta particular selección armónica y no estridente.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Cada vez que entramos en este espacio, oleadas de imágenes nos sumergen y nos corresponde a nosotros decidir qué posición tomar ante tan catastrófico y al mismo tiempo hermoso naufragio.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Podemos decidir flotar dulcemente hasta las orillas de las paredes para tumbarnos en la arena y agarrarnos a los detritos de la sociedad espectacular, buscando las conchas y los moluscos que han sido arrastrados por las olas. Podemos posicionarnos en el medio de la sala de la planta baja, mirando a nuestro alrededor para ahogarnos en ellas. O bien podemos decidir balancearnos entre lo múltiple y lo concreto.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Lo que entraña esta propuesta expositiva es un único sujeto: Oriol Vilanova, un coleccionista compulsivo de postales, de recuerdos ajenos.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Esta colección no es el resultado de infinitos viajes en el tiempo y en el espacio sino el fruto de un ritual: desde los dieciocho años todos los domingos el artista catalán se dedica a “perder el tiempo” en los mercados de pulgas y escoger las postales que más le apasionan.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">En estos lugares en los que los deshechos de la sociedad intentan recobrar un nuevo valor, Oriol Vilanova devuelve el cariño a todas esas imágenes abandonadas por sus dueños, huérfanas o inutilizadas.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="es-ES" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><b><br />
El artista ensambla, el espectador resignifica. </b></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Más allá del seductor logro estético, la instalación pone en escena de manera evidente la problematización de la figura clásica y tradicional del artista y, por consiguiente, la del espectador.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Como podemos apreciar, en ningún momento se hace referencia a quién ha tomado las fotos impresas en las postales: los autores de estas imágenes son una incógnita para el espectador. Además, el mismo artista no se presenta como un genio creador que realiza desde la nada una obra original, eterna e inimitable, sino como un productor¹</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> que se limita a escoger y ensamblar en un montaje las múltiples piezas.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Este “tejido de citas provenientes de mil focos de la cultura”²</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> genera una atmósfera en la que se engendran y proliferan múltiples narrativas. No nos es proporcionado un único hilo, sino un tejido amorfo de personajes, lugares y objetos para que nosotros empecemos a fantasear.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">En la actualidad, nuestro ojo no logra aprehender lo que observa, y si lo consigue solo lo hace de manera fragmentaria. Ante la sobreproducció</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="nl-NL">n de im</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">ágenes en la que nos hallamos insertados, la obra de Oriol Vilanova no es otra cosa que una representación de estos pequeños fragmentos de realidad que quedan grabados en nuestra retina.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Este posicionamiento autorial determina un cambio en la colocación tradicional del espectador: ya no se siente cómodo en su butaca, en la que contempla silencioso el fluir de las imágenes, sino que tiene que volverse activo, partícipe en la resignificación continua del espacio.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2077" class="wp-caption alignnone" style="width: 1772px"><img class="wp-image-2077 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-3.jpg" alt="foto 3" width="1772" height="1182" />
<p class="wp-caption-text"><em>Puestas de sol</em>, detalle de la instalación <em>Domingo</em> de <strong>Oriol Vilanova</strong>. © Fotografía de <strong>Roberto Ruiz</strong>, 2017. Cortesía de la Fundació Antoni Tàpies, Barcelona.</p>
</div>
<div id="sdendnote1">
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><b><br />
El</b><i><b> Détournement.</b></i></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Junto con el desencaje de artista y espectador, esta propuesta artística lleva a cabo una verdadera revolución con respecto al espacio expositivo tradicional.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Para reactivar y actualizar las teorizaciones de la Internacional Situacionista, podemos servirnos del concepto de </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>détournement</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">, “</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="da-DK">desvio</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> de elementos estéticos prefabricados”³</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">, para entender en qué consiste dicha alteración.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Este grupo de revolucionarios profesionales en la cultura, encabezado por el teórico parisino Guy Debord, se percató de que los elementos de lo real pueden ser reutilizados para la creación de órdenes nuevos, de que no hace falta intentar crear desde la nada, sino que la simple descontextualización y recontextualización de los objetos puede generar nuevas gramáticas. Con el objetivo de dar forma a este planteamiento propusieron el concepto de </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>détournement.</i></span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Para evitar sucumbir sepultados por debajo del peso de los residuos producidos por la sociedad espectacular y como forma de rebelión contra la dictadura de los significados impuestos, plantearon este recuso que se aplica siguiendo dos principios fundamentales: la desvalorización, es decir, la negación del sentido originario de los objetos y el reempleo, la reorganización de los mismos en otro conjunto significante que atribuya a cada uno de ellos un nuevo valor.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Ambos procedimientos se dan en la exposición: Vilanova coge elementos de lo real, las postales, negando su función y valor original y, al mismo tiempo las reutiliza, las revaloriza en otro contexto; en este caso, al ser expuestas en el museo, adquieren el estatuto de obras de arte.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">En el momento en el que un objeto es recontextualizado, también el entorno en el que se inserta adquiere otro valor: en la exposición se cuestiona la idea de museo como cubo blanco, como espacio neutro en el que las obras de arte se contemplan pasivamente y en silencio.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Las postales no son separadas del espectador detrás de una vitrina y encerradas en un marco de madera posicionado a una altura convencional y universalmente aceptada, sino que recubren el largo de las paredes de manera que no todas puedan ser alcanzadas por el ojo. También la iluminación no es convencional: en este caso, debido a la necesidad de tener que iluminar por entero las paredes, se han sustituidos los focos tradicionales por un entramado de luces led que recorre el techo.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><strong><br />
Pinot Gallizio y la <em>pittura industriale</em>.</strong></span></span></span></span></span></span></span></p>
<p style="text-align: justify;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Por último, podemos poner en paralelo la propuesta de Vilanova con la práctica artística de un pintor italiano nacido a principios del siglo pasado: Pinot Gallizio, uno de los miembros fundadores de la Internacional Situacionista.</span></span></span></span></p>
<p style="text-align: justify;">Gallizio, formado en farmacia, se acercó a la pintura en los últimos años de su vida a través del artista dané<span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="da-DK">s Asger Jorn. Su base de experimentaci</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">ón era el sótano de un antiguo convento del siglo XVII en Alba, una ciudad piamontesa atravesada por el río Tanaro. Allí, junto con su hijo, empezó a pintar sobre largas telas de decenas de metros que ocupaban el largo y lo ancho del edificio. Educado en el análisis de los diferentes componentes químicos y naturales, Pinot Gallizio conocía las propiedades, las texturas, los olores de los materiales con los que trabajaba.</span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2082" class="wp-caption alignnone" style="width: 563px"><a href="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-4.jpg"><img class="wp-image-2082 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-4.jpg" alt="foto 4" width="563" height="450" /></a>
<p class="wp-caption-text"><strong>Pinot Gallizio</strong> y su hijo <strong>Giors Melanotte</strong> preparando la <em>pittura industriale</em> de ambiente. Alba, Laboratorio Sperimentale, febrero de 1959.</p>
</div>
<p lang="es-ES" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Esos conocimientos determinaron su técnica pictórica, que se acerca mucho a lo que en la actualidad definimos como </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>action painting</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">: hacía explotar, lanzaba, imprimía y mezclaba los empastes y los tintes que él mismo había creado sobre las telas, siempre teniendo en cuenta la coloración y el perfume que resultaría de la combinación de los componentes.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Esta práctica artística, que bautizó como “pittura industriale”, respondía al deseo de crear una nueva clase de pintura que pudiera ser reproducida infinitamente por </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">y para todos y a la voluntad política de hacer implosionar el mercado del arte.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<div id="attachment_2083" class="wp-caption alignleft" style="width: 260px"><img class="wp-image-2083 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-5.jpg" alt="foto 5" width="260" height="177" />
<p class="wp-caption-text"><strong>Gallizio</strong> corta un rollo de <em>pittura industriale</em> en presencia de <strong>Paolo Marinotti</strong>, <strong>Asger Jorn</strong>, <strong>Augursta Rivabella</strong> y <strong>Wilhem Sandberg</strong> en el patio del Laboratorio Sperimentale de Alba, abril de 1960.</p>
</div>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">La “pittura industriale” estaba pensada para ser vendida a bajo coste en los mercados, en los almacenes y en las calles; se recortaba al gusto del cliente y podía ser enmarcada y encerrada en vitrinas, pero también podía ser utilizada en la vida diaria para crear vestidos o tapicería. Pinot Gallizio enrollaba sus telas como si fueran tejidos de sastre, de manera que se podía saber lo que contenían sólo en el momento en el que eran desplegadas.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">El gesto del artista no se presentaba como algo único e irrepetible que podía encerrarse en una tela medida al centímetro, sino como una fuerza que desbordaba la pintura y tendía al infinito. La reproductibilidad del gesto pictórico, que se aleja de cualquier concepció</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="nl-NL">n de origen</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">, se realiza de una forma especular en la propuesta del artista catalán, en la que se propone una reproducción infinita de imágenes.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Como la pintura de Pinot Gallizio, la obra de Vilanova no pretende acabarse nunca, es una pieza que crece y se expande desbordando las capacidades del museo para acogerla en su seno y almacenarla.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2078" class="wp-caption alignnone" style="width: 367px"><img class="wp-image-2078 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-6.jpg" alt="foto 6" width="367" height="800" />
<p class="wp-caption-text">Rollo de “pittura industiale” <em>Sin título</em>, 1958. Técnica mixta sobre tela. 74,5 x 7.400 cm. © Cortesía de Archivio Gallizio, 2011.</p>
</div>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><em><strong>Un caverne de l’anti-matéire.</strong></em></span></span></span></span></span></span></span></p>
<p><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Podemos encontrar la misma voluntad de explorar y reinventar la relación entre obra y espacio en una exposición que el pintor italiano realizó en la Galería René Drouin de Paris en el mayo de 1959, bajo el título de </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>Un caverne de l’anti-matéire</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">.</span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Con el deseo de recrear un antro sacro y misterioso, Pinot Gallizio recubrió totalmente las paredes de la galería con sus rollos de tela pintada, siguiendo las curvaturas del espacio. En el interior de esta “cueva”, en la que se olían perfumes exóticos y se escuchaban ruidos extraños, desfilaban modelos que vestían ropajes creados a partir de fragmentos de “pittura industriale”.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Tanto </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>Domingo</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> como </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>Un caverne de l’anti-matéire</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> proponen un ambiente en el que el espectador participe en el proceso de resignificación constante del espacio en el que se halla insertado y, al mismo tiempo, hacerle consciente de su propia corporeidad en relación con este último.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2079" class="wp-caption alignnone" style="width: 800px"><img class="wp-image-2079 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-7.jpg" alt="foto 7" width="800" height="597" />
<p class="wp-caption-text">Pinot Gallizio, su hijo Giors Melanotte y René Drouin en la inauguración de <em>Caverne de l’anti-matière</em>. Paris, Galería René Drouin, mayo de 1959. © Cortesía de Archivio Gallizio, 2011.</p>
</div>
<p><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><a class="sdendnotesym" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></span></p>
<div id="sdendnote1">
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_2080" class="wp-caption alignnone" style="width: 1772px"><img class="wp-image-2080 size-full" src="http://situaciones.info/revista/wp-content/uploads/2017/05/foto-8.jpg" alt="foto 8" width="1772" height="1181" />
<p class="wp-caption-text"><em>Caverne de l’anti-matière</em>, 1958-1959, técnica mixta sobre siete telas (óleo, resinas, plásticos, solventes, pigmentos, hilos de hierro), dimensiones variables. Reconstrucción de la <em>Caverne de l’anti-matière</em> con los materiales y en las dimensiones originales realizada por el Centro per l’Arte Contemporanea Luigi Pecci de Prato (Italia) para la exposición <em>Dalla caverna alla luna</em> que permanecerá abierta hasta el 28 de enero de 2018. © Fotografía de <strong>Carlo Fei</strong>. Cortesía de Centro per l’Arte Contemporanea Luigi Pecci.</p>
</div>
<p>&nbsp;</p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">La instalación </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i>Domingo</i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> ha sido utilizada por la Fundació Antoni Tàpies como decorado para la representación de obras teatrales, performances y eventos.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Los próximos </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><b>18 y 19 de mayo a las 19:00 h</b></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> se presentarán, en colaboración con el Teatre Nacional de Catalunya, el Institut del Teatre y la Fundació Joan Brossa, </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><b>“Adéu”</b></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"> y </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><b>“H”</b></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">, dos obras teatrales escritas por el mismo Oriol Vilanova y dirigidas por Xavier Albertí.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="JUSTIFY"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Son los últimos días para admirar esta obra monumental y al mismo tiempo aérea que permanecerá abierta hasta el </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><b>28 de mayo</b></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">.</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="RIGHT"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><i><br />
Nos corresponde sólo a nosotros, artistas y científicos de una misma poesía, crear la tierra de otra manera, los océanos, los animales, el Sol y las estrellas; el aire, las aguas y las cosas. Y nos corresponderá soplar sobre la arcilla para dar nacimiento a un nuevo hombre, hecho únicamente para el reposo del séptimo día.</i></span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR" align="RIGHT"><span style="color: #000000;">“<span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Discurso sobre la pintura industrial y sobre un arte aplicable” Giuseppe Pinot-Gallizio</span></span></span></span></span></span></span></p>
<p lang="fr-FR"><span style="color: #000000;"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><br />
Más información en:<br />
</span></span></span></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES">Fundació Antoni Tàpies: </span></span></span></span><span style="color: #0563c1;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="es-ES"><a href="https://www.fundaciotapies.org/site/spip.php?rubrique260" target="_top">https://www.fundaciotapies.org/site/spip.php?rubrique260<br />
</a></span></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="it-CH">Archivio Gallizio: </span></span></span></span><span style="color: #0563c1;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="it-CH"><a href="http://www.pinotgallizio.org/" target="_top">http://www.pinotgallizio.org/<br />
</a></span></span></span></span></span><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="it-CH">Centro per l’Arte Contemporanea Luigi Pecci: </span></span></span><span style="color: #0563c1;"><span style="text-decoration: underline;"><a href="https://www.centropecci.it/" target="_top"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><span lang="it-CH">https://www.centropecci.it/</span></span></span></a></span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><a class="sdendnotesym" style="font-family: Calibri, sans-serif;" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"></a></span></p>
<p>¹ A este respecto véase Walter Benjamin (2015): <em>El autor como productor</em>, Madrid: Casimiro.<a class="sdendnotesym" style="font-family: Calibri, sans-serif;" href="#sdendnote1anc" name="sdendnote1sym"><br />
</a><span lang="fr-FR"><span lang="es-ES"><span style="font-family: Calibri, sans-serif;">² </span><span style="font-family: 'Times New Roman', serif; font-size: small;">Intenacional Situacionista, “Definiciones” en </span></span></span><span lang="fr-FR" style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="es-ES"><i>Internacional Situacionista </i></span></span></span></span><span lang="fr-FR" style="font-family: Calibri, sans-serif;"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="es-ES">(1999) vol. I. La realización del arte, Madrid: Literatura Gris. p. 17-18.<br />
</span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="es-ES">³ Roland Barthes (2009): “La muerte del autor” en </span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="es-ES"><i>El susurro del lenguaje. </i></span></span></span></span><span lang="fr-FR"><span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="es-ES">Barcelona: Paidós. p. 69</span></span></span></span></p>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://situaciones.info/revista/un-mosaico-de-postales-en-la-fundacio-antoni-tapies-aproximacion-a-domingo-de-oriol-vilanova-a-traves-de-la-internacional-situacionista/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
